Printen Exporteren naar e-mail, GPS Toevoegen aan Mijn Favorieten Route vanaf | naar | via dit adres.
Thorn: een schilderachtig wit dorpje
| 24-11-2009 Myra Prinsen Thorn is een vriendelijk dorpje halverwege Limburg. Ooit was het een mini-vorstendom. De witte gevels van de huizen doen haast on-Nederlands aan. Ze zijn geverfd in de Franse tijd toen de kloosterdames hun macht kwijt raakten.  © VVV Thorn De prachtige kloosterkerk en de witte, haast stads aandoende, 17e en 18e eeuwse huizen in het dorpscentrum van Thorn herinneren nog aan de bloeitijd van het klooster. De opbrengsten van de landerijen, die zich uitstrekten tot de Baronie van Breda, zorgden voor welvaart. De kloostervrouwen in Thorn waren minder dan elders gebonden aan strikte leefregels: bij het intreden hoefden ze bijvoorbeeld geen gelofte van armoede af te leggen. Bezit was toegestaan en ze deelden mee in de tienden die de landerijen aan het klooster verschuldigd waren. De laatste abdissen waren tevens vorstin van de abdij van Essen en hadden zitting in de Duitse Rijksdag. Bij de stichting van het klooster (rond 990 door een adellijke grootgrondbezitter) mocht nog iedereen intreden, maar door de eeuwen heen werden de toelatingseisen steeds strenger. Alleen dames uit de hogere kringen waren welkom mits ze voldoende familiewapens hadden; op een gegeven moment waren zelfs 16 kwartieren in het adelschild vereist. Vooral dochters van de hoge Duitse adel werden naar het Limburgse plaatsje gestuurd. Ze leerden er wereldse zaken zoals literatuur, tekenen en musiceren. Veel stiftdames hielden, naast hun kloostercel, een groot huis in het dorp aan. Hun woningen, rondom de kerk aan de Wijngaard, zijn bewaard gebleven en een aantal wordt nu uitgebaat door de horeca. Ze dateren uit de tijd dat er in Thorn wel eens prinsen op het witte paard werden gesignaleerd die op zoek waren naar een goede huwelijkspartij. Het was immers niet ongebruikelijk dat de vrouwen na verloop van tijd uittrad om elders een gezin te stichten.  © VVV Thorn Belasting op ramenMet de komst van de Fransen in 1794 vluchtten de dames van ‘het Stift’ (de Stiftung) naar Duitsland en werd het klooster afgebroken: de nieuwe machthebbers waren tegen religie en elite en vernielden alles wat daar aan herinnerde. Het is aan één van de geestelijken uit het dorp te danken dat de kloosterkerk nog is behouden. Hij kreeg het voor elkaar dat die de functie van de eenvoudige dorpskerk mocht overnemen. Met de wisseling van de macht werd er ook een nieuwe belasting geheven: de grootte van de ramen bepaalde hoeveel belasting de bewoner van een huis moest gaan betalen. In allerijl werden ramen gedeeltelijk dichtgemetseld. Er was geen geld voor nieuwe stenen, dus gebruikten de dorpelingen stenen van het vernielde klooster. Omdat de gevels daarmee veranderde in een rommelig samenraapsel schilderden ze hun huizen wit; dan viel dat immers niet zo op. De buitenzijde van de voormalige kloosterkerk heeft wel z’n oorspronkelijke kleuren behouden. Overigens is hij van binnen ook wit geschilderd: dat is nog gebeurd in de tijd van de stiftdames. De prachtige inrichting is grotendeels barok, maar de plafonds zijn onmiskenbaar gotisch. Het grote balkon in het midden was voor de abdis. De andere dames volgden de dienst vanuit het koor aan de achterzijde, dat ‘het boudoir’ wordt genoemd. In de cryptes, die bijna allemaal nog in oorspronkelijke Romaanse bouwstijl zijn, wordt de mummie van Thorn tentoongesteld. Vlakbij de kerk, in het gemeentemuseum, is een permanente expositie gewijd aan de bijzondere geschiedenis van het dorp. Abdijkerk Thorn Wijngaard 11 6017 AG Thorn Gemeentemuseum Het Land van Thorn Wijngaard 14 6017 AG Thorn Tel. 0475-561380 www.museumhetlandvanthorn |
