Amsterdams designhotel met Oudhollandse accenten

Vier jaar geleden werd een prachtig 19^e eeuws schoolgebouw op een superlocatie in Amsterdam Zuid omgebouwd tot luxe hotel. Qua architectuur leende de voormalige MEAO zich al voor een stijlvolle bestemming. Het is een gebouw uit de Amsterdamse School . De binnenmuren en plafonds zijn afgewerkt met bakstenen in verschillende kleuren, en in de centrale trappenhal zijn schitterende glas in loodramen aangebracht.

 

De voor de verbouwing aangetrokken interieurarchitecten maakten de inrichting zo mooi dat The College Hotel in 2005, vlak na de opening, een Europese design prijs won: de Prix Villegiature. De jury noemde het een subtiele match van klassiek met eigentijds design.

 

De aankleding is inderdaad modern, maar toch zijn er allerlei Oudhollandse elementen te herkennen. Zo lijkt de lift naast de lobby met goudleer te zijn behangen, hebben de schilders een zwarte hoogglans verf aangebracht op alle deuren en kozijnen, en zijn de meeste hotelkamers voorzien van ouderwetse schuifdeuren. De badkamer wordt namelijk van het slaapgedeelte afgescheiden met een schuifdeur, net zoals vroeger de Hollandse huizen schuifdeuren hadden in de woonkamer en suite.

 

De hoge voormalige gymzaal van de MEAO, waarvan het zadeldak met hout is betimmerd, is ingericht als restaurant. Ook hier weer design met een knipoog naar vroeger. Bijvoorbeeld in de vorm van het Delfts blauwe servies waarop de maaltijden worden geserveerd.

 

Onder supervisie van chef-kok Pepijn Schut koken de studenten Nederlandse gerechten waarbij een nieuwe draai wordt gegeven aan traditionele recepten. Een concept dat bedacht is door zijn voorganger Schilo van Coevorden.

Volgens Pepijn Schut heeft de Nederlandse keuken heel wat lekkers te bieden: “Snert is een heerlijk gerecht, maar laat zich lastig presenteren in een restaurant. Je eet het thuis of op de ijsbaan bij koud weer.” Daarom bedachten ze in The College Restaurant een iets chiquere variant. Ze maken een terrine waarin alle groentes zijn verwerkt die traditioneel in de snert zitten. Samen met gerookte eendenlever – ter vervanging van de rookworst die bij echte snert hoort – wordt de terrine in een diep bord opgediend en aan tafel wordt daar een heel luchtige erwtensoep overheen gegoten. Vervolgens presenteert de bediening er een sneetje roggebrood bij. Zo komen de smaken van vroeger in een andere context terug.

 

De parelgort heeft bij The College Restaurant een come back gemaakt in de vorm van een risotto met geroosterde pompoen, gepocheerd ei en bospaddenstoelen. Van asperges worden dunne slierten gesneden; geserveerd met een luchtige romige saus lijken ze qua presentatie sprekend op spaghetti carbonara.

 

En als toetje is er bijvoorbeeld een sorbet van zoute drop, bereid met een gepocheerde peer en een sabayon, en aan tafel gebracht met een glaasje citroenbrandewijn. Of een stroopwafelsoufflé met advocaatijs.

 

Hoewel The College Hotel is opgezet als leerplek voor studenten, moest het ook een gezond commercieel bedrijf worden. Uitgangspunt was om hier een hotelconcept neer te zetten waar de stad Amsterdam behoefte aan had. Voor toeristen is de locatie in elk geval uitstekend: vlakbij het Rijksmuseum en de luxe winkelstraten.

 

Hotelmanager Isabelle van Ouwerkerk streeft er naar om The College Hotel tegelijkertijd een buurtfunctie te geven: “Daarom hebben we één keer in de maand op zondagmiddag life jazz muziek. Maar ook op andere dagen is de bar een hotspot voor de buurt geworden. Er komen veel  Nederlanders die vlakbij werken of wonen en uiteraard maken ook onze internationale hotelgasten gebruik van de bar. We zijn heel blij met dit gemengde publiek, want de meeste buitenlandse bezoekers vinden het leuk om tijdens hun vakantie contact te leggen met de locale bevolking.”

 

Na enkele jaren praktijkervaring heeft The College Hotel de juiste balans gevonden tussen ervaren krachten en stagiaires. Er werken het hele jaar door zo’n 80 studenten van allerlei verschillende disciplines (hotelmanagement, gastheer/gastvrouw, kok, patissier et cetera). Het zijn onervaren krachten en natuurlijk gaat er een heel enkele keer wel eens wat fout, zo bevestigt Isabelle van Ouwerkerk. “Maar dat gebeurt overal waar mensen werken. We lossen dat dan altijd weer netjes op. Het voordeel is dat deze mensen heel jong zijn. Hun leeftijd varieert van 16 tot 23 jaar. Ze zijn fris, gemotiveerd en geconcentreerd. We hebben zeker geen personeel dat ingeslapen is en denkt het allemaal beter te weten.”